منجی

( بسوال تو چو درماند بگوید به نشاط

بر پیمبر صلواتی خوش خواهم به آواز )



دسته بندي ها

پر بازديدترين مطالب


قاطعیت امام در رویارویی با دشمنان

امام علی (علیه السلام) می فرماید: «لایُقیمُ أَمَر اللَّهِ سُبحانَهُ إلاَّ مَنْ لایُصانِعُ، وَلایُضارِعُ، وَلایَتَّبِعُ الْمَطامِعَ [۱] »؛ فرمان خداوند سبحان را برپا ندارد، مگر کسی که در اجرای دستور الهی، مدارا نکند و سازشکار نباشد و پیرو طمع ها و آرزوها نگردد.».
حضرت مهدی (عجّل اللّه تعالی فرجه الشریف) نیز قیام به اقامه ی حدود و فرمان الهی می کند و در برخورد با دشمنان از یک نوع مجازات استفاده نمی کند، بلکه نسبت به جرم اشخاص و گروه ها مجازات متناسب با آن را اجرا می کند و برخی از آنان را در جنگ نابود می سازد و حتّی فراریان و زخمیان آنان را نیز تعقیب می کند و گروهی را اعدام گروهی را تبعید و دست برخی را قطع می کند و… به فرمایش امام باقر (علیه السلام): «… یَقُومُ القائِمُ… وَ لا تَأخُذُهُ فِی اللَّهِ لَومَهُ لائِمٍ… [۲] » قائم، قیام می کند… و در اجرای احکام الهی، از ملامت هیچ ملامت کننده ای بیم نمی کند.
بنابراین، به آن حضرت، «نقمت و عذاب کننده ی مجرمان و دشمنان» لقب داده اند. از امام صادق (علیه السلام) نقل شده که فرمود: «إذا تَمَنَّی أَحَدُکُمْ اَلْقائِمَ فَلْیَتَمَنَّهُ فِی عافِیَهٍ؛ فإنَّ اللّهَ بَعَثَ مُحَمَّداً، صَلَّی اللّهُ عَلَیهِ وَآلِهِ، رَحمَهً وَیَبْعَثُ القائِمَ نِقْمَهً [۳] ؛ هنگامی که یکی از شما، ظهور قائم را آرزو و تمنّا بکند (که در رکاب اش باشد)، پس باید آرزو کند که در عافیت و تندرستی باشد؛ زیرا، خداوند، حضرت محمد (علیه السلام) را (برای خلائق) رحمت فرستاد و حضرت قائم (عجّل اللّه تعالی فرجه الشریف) را عذاب و نقمت می فرستد.».


امام صادق (علیه السلام)، دلیل ملقّب شدن حضرت مهدی (عجّل اللّه تعالی فرجه الشریف) به لقب «نقمت» را چنین بیان می دارد:
… فَنِتَمُّ حُجَّهَ اللَّهِ عَلَی الْخَلْقِ حتَّی لایَبقی أحدٌ عَلَی الْأرْضِ لَمْ یَبْلُغ إلَیهِ الدینُ وَالعِلمُ، ثُمَّ یَظْهَرُ القائِمُ (علیه السلام) وَ یَسیرُ (وَیَصیرُ) سَبَباً لِنِقْمَهِ اللَّهِ وَسَخطِهِ عَلَی العِبادِ؛ لِأنَّ اللَّهَ لایَنْتَقِمُ مِنَ العِبادِ إلاّ بَعدَ إنکارِهِمْ حُجَّهً؛ [۴] .
پس ما، بر خلق خدا، اتمام محبّت می کنیم تا این که همگان، نسبت به دین، شناخت پیدا کنند بر روی زمین، کسی باقی نماند که دین به او ابلاغ نشده باشد. سپس (در آن هنگام) حضرت قائم (علیه السلام)، ظهور می کند و سبب نقمت خدا و خشم و غضب او بر بندگان می گردد؛ زیرا، خداوند، از بندگان اش انتقام نمی گیرد، مگر بعد از آن که حجت اش را انکار کنند.
سپس معلوم می شود آنانکه مورد غضب امام عصر (علیه السلام) قرار می گیرند، همان کسانی هستند که حجّت بر آنان تمام شده است، ولی آنان حجّت خدا را نمی پیذیرند و سخت انکار می کنند.
محمّدبن مسلم، ضمن حدیثی از امام باقر (علیه السلام) نقل می کند که آن حضرت می فرماید: «… أَمَّا شَبَهُهُ مِنْ جَدِّهِ المُصْطَفی (صلی الله وعلیه واله وسلم) فَخُرُ وجهُ بِالسَّیْفِ وَقَتْلُهُ أعداءَ رَسوُلِهِ (صلی الله وعلیه واله وسلم) والجَبَّارینَ وَالطّواغیِتَ، وَأَنَّهُ یُنْصَرُ بِالسَّیْفِ والرُّعْبِ وَأنَّهُ لا تُرَدُّ لَهُ رایَهٌ… [۵] ؛ امّا شباهت او به جدش محمّد مصطفی (صلی الله وعلیه واله وسلم) خروج او با شمشیر است و این که او، دشمنان خدا و رسول اش و جباران و طاغوت ها را خواهد گشت و او با شمشیر و رعب یاری می شود و هیچ پرچمی از او باز نگردد.».

پاورقی
[۱] نهج البلاغه، حکمت ۱۱۰٫
[۲] الغیبه نعمانی، ص ۲۵۳، ب ۱۴، ح ۱۳٫
[۳] کافی، ج ۸، ص ۲۳۳؛ معجم الأحادیث، ج ۴، ص ۳۶٫
[۴] بحارالانوار، ج ۶۰، ص ۲۱۳، ب ۳۶، ح ۲۳٫
[۵] کمال الدین، ج ۱، ص ۳۲۷٫