پيامبر گرامي صلّي الله عليه و آله و سلّم انحراف گرايان از خطّ عقيده به امامت را که از شناخت امام راستين عصر خود سر باز مي زنند، جاهليّت گرا و به عنوان کسي که به دوران جاهليّت عقب گرد نمايد، تعبير کرده و مي فرمايد:
«مَنْ ماتَ وَ لَمْ يَعْرِف إمامَ زَمانِهِ، ماتَ مَيْتَةً جاهِليّةً («اصول کافي»، ج 1، ص 375)
: کسي که بميرد و امام زمان خويش را نشناخته باشد، مرگ او مانند مرگ افراد دوران جاهليّت است.»
اين حديث نشانگر صدور يک فرمان قطعي اسلامي از ناحيه پيامبر است، و با صراحت و تأکيد توجّه عموم را به دو امر مهم جلب مي نمايد:

از جمله خصائص صاحب العصر (عج) همراه داشتن «مصحف امير المؤمنين عليه السّلام» است.
قرآني که امام زمان (عج) مي آورد و به مردم تعليم مي دهد با قرآن فعلي اين تفاوت را دارد که آن قرآن توسّط مولاي متّقيان امير المؤمنين به همان نحو که در مدّت 23 سال نازل گرديده، جمع آوري شده است، ولي هيچکدام از لحاظ کلام الهي کم و کاستي ندارد. قرآن فعلي جمع آوري «عثمان بن عفّان» است.
امام علي آن مصحف را بر صحابه عرضه نمود، آنان نپذيرفتند، پس آن حضرت آن را مخفي نمود و تا کنون به حال خود باقي است و زماني به دست حضرت مهدي (عج) ظاهر خواهد شد و مردم مأمور مي شوند که آن را بخوانند و حفظ نمايند و به خاطر اختلاف ترتيب که با مصحف فعلي دارد، حفظ آن از تکاليف مشکل مکلّفان خواهد بود. («نجم الثّاقب»، باب دوّم، ص 119)

فرقه‌اي منشعب از آيين بابي، پيروان بهاء‌الله

بهائيت، فرقه‌اي منشعب از آيين بابيه است. بنيان‌گذار آيين بهايي، ميرزا حسين‌علي نوري، معروف به بهاء الله است. اين آيين نيز نام خود را از همين لقب برگرفته است.
وي در سال 1233ق در تهران به دنيا آمد و مانند برادرانش آموزش‌هاي مقدماتي ادب فارسي و عربي را زير نظر پدر و معلمان و مربيان گذراند. در زمان ادعاي بابيت سيد‌علي محمد شيرازي، در جمادي الاولي1260 ق، او جواني 28 ساله و ساكن تهران بود كه در پي تبليغ نخستين پيرو باب، ملاحسين بشرويه‌اي در شمار نخستين گروندگان به باب در آمد. از آن پس، همراه برادرش، ميرزا يحيي صبح ازل يكي از فعّال‌ترين افراد بابي شد و به ترويج بابي‌گري ـ به‌ويژه در نور و مازندران‌ـ پرداخت.